موسسات فرهنگی آموزشی مهاجرین افغانستان در ایران.

آموزش و فعالیت فرهنگی تعدادی از دانشجویان و طلاب حوضه های علمیه باعث گردید تا بنا به ضرورت ها و احساس نیاز به آموزش فرزندان مهاجر افغانی در ایران دست به تا سیس موسساتی با رویکرد آموزشی بزنند. نتیجه چنین اقدامی تاسیس شاید صد موسسه آموزشی در ایران بوده است.

    فعالیت این گونه موسسات بیشتر به آموزش قرآنی، احکام، و عقاید، آموزش زبان های خارجی، آموزش برنامه های کامپیوتری، آموزش های هنری(نظیر نقاشیف خوشنویسی، و کلاس های سینمایی در حد محدود بوده است.)، داروشناسی، کمک های اولیه، برگزاری دوره های تربیت معلم، آموزش های فنی و ... بوده است.

    نتایج این گونه موسسات هم فواید زیادی داشته اند. به طوری که اکثر برنامه های این گونه موسسات در ساعات آخر روز و در بعد از ظهر ها تا ساعات آخر شب تشکیل می شد که استقبال از این کلاس ها در حد قابل قبولی رشد داشته است، زیرا منافاتی با برنامه های کاری مردم نداشته است.

   تعدادی از این موسسات با توجه به نیازهای روز و مسایل داخل کشور برنامه های خود را طراحی و اجرا نموده است که این کلاس ها هم مورد استقبال علاقه مندان رو به رو بوده است.

         مدارس خودگردان مهاجران افغانی در ایران.

   فلسفه تاسیس مدارس خودگردان بر می­گردد به دوران مهاجرت مردم افغانستان به ایران. آنهایی که در مرحله اول مهاجرت در ایران پناهنده شده بودند مدارک معتبر داده شد و فرزندانشان در مدارس دولتی جذب و مشغول به تحصیل شدند. اما مهاجرینی که در مرحله دوم و سوم به ایران پناهنده شده بودند به آنان مدارک اقامتی معتبر داده نشد و حضور آنها از نظر دولت ایران توجیح پذیر نبود.

به مرور زمان تعداد این مهاجران در ایران زیاد شد و برعکس بحران افغانستان همچنان لاینحل باقی ماند. در ابتدا ابتکار این کار در دست دفاتر احزابی بودند که در ایران فعالیت می­کردند و شروع به تاسیس چندین مدرسه در قم و مشهد نمودند و به فعالیت ادامه دادند.

  در ادامه فرهنگیان، دانشجویان و طلاب دلسوز مهاجر دست به کار شده و به تاسیس و فعالیت در این عرصه مشغول شدند. گرچه فرهنگیان مهاجر در این زمینه با مشکلات زیادی روبه رو بوده اند. ما دراین قسمت ابتدا تعریفی از مدارس خودگردان ارئه خواهیم نمود و سپس کارها و ویژگیهای مدارس خودگردان را تشریح خواهیم نمود.

   در یک تعریف کلی مدارس خودگردان به مدارسی اطلاق می­شود که توسط افراد فرهنگی دلسوز با توجه به نیاز و ضرورت برای آموزش مهاجران افغانی در ایران تاسیس شده و بدون حمایت یا سرپرستی ارگانهای دولتی و با مدیریت اقتصادی اداره می­شود.(محمد علی حیدری)

  مدارس خودگردان که بعضی از آنها سابقه زیادی هم دارد در حوزه آموزشی فعالیت نموده و به آموزش کودکان مهاجر افغانی که از تحصیل در مدارس دولتی ایران به هر دلیلی محروم مانده­اند پرداخته و توانسته است به این نیاز مهم محاجرین (نیاز به آموزش و تحصیل) را تا حدودی برآمرده سازد و سهم خوبی را در رابطه با فعالیت­های فرهنگی جامعه مهاجر افغانی در ایران داشته است.

   مدارس خودگردان ابتدا در شهر مشهد آغاز به کار کرد و بعد از آن در شهرهای قم، اصفهان، شیراز، و دیگر شهرهای مهاجر نشین به فعالیت پرداخت. اساس تاسییس و گسترش مدارس خودگردان مربوط به بحران های آموزشی است که در رابطه با تحصیل فرزندان مهاجر در ایران به وجود آمده است. اما گسترش آن از قبیل نیاز شدید مهاجرین به آموزش که از توان مدارس دولتی خوارج بوده و علاقه و احساس هویت و اشتراکات زیاد مدارس خودگردان با نیازهای مهاجرین بیشترین سهم را در گسترش مدارس خودگردان داشته است. تعداد دقیق از آمار این مدارس در دست نیست. زیرا در مقاطع مخطلف فرق داشته است.

   طبق یک برآورد از تعداد این مدارس در کمترین حالت فعالیت بیش از صد مدرسه و در بیشترین حالت آن بیش از دویست مدرسه در ایران بوده است.

    برآوردن نیازهای آموزشی جامعه مهاجرین به آموزش و تحصیل، داشتن روحیه بالای دانش آموزان برای یادگری دراین، اختصاصی بودن (مخصوص مهاجران افغانی) محدودیت فعالیت از نظز قانونی، کمبود امکانات آموزشی، عدم هماهنگی مواد آموزشی و درسی با نیازهای عاطفی و اجتماعی دانش آموزان از جمله ویژگی های مدارس خودگردان مهاجران افغانی مقیم ایران می­باشد.مدارس خودگردان برای مهاجرین افغانی منافع زیادی داشته است. از جمله این منفعت ها عبارتند از :

   اشتغال به تحصیل بیشتر فرزندان مهاجر افغانی در این مدارس، زیرا با توجه به شهریه کم و فضای مناسب با نیازهای فرهنگی، اجتماعی فراگیران در این مدارس، استقبال از آن زیاد بوده است

   اشتغال به کار تعداد زیادی از فرهنگیان و تحصیل کردگان افغانی که در دانشگاه ها درس خوانده بودند و یا پس از فراغت از سطح دیپلم و گذراندن دوره های کوتاه تربیت معلم به حرفه معلمی و دبیری در این مدارس مشغول شدند  

 ادامه دارد...

  RSS